ChielioBlog

Nou, eindelijk weer een update van mij. De afgelopen weken waren behoorlijk druk, waardoor ik eigenlijk geen tot weinig tijd had om even update’je te posten voor jullie.

Zo’n 3 weken geleden heb ik mijn eerst e Nederlandse bezoeker over de vloer gehad. Tenminste, de eerste bezoeker die niet mijn moeder was. Oud-collega en vriend Nikki heeft een weekje is een weekje bij mij in Montreal verbleven.

Uiteraard hebben we samen enigszins de stad verkend. Zo hebben we een dag door het centrum gelopen (het gebied tussen McGill en Peel) en ik heb m’n eerste (tijdelijke) apartement laten zien. De volgende dag zijn we naar La Ronde gegaan, de lokale Six Flags. Vanuit mijn apartement heb ik een uitzicht op het pretpark, dus ik was wel erg benieuwd. Het was een uiteindelijke leuke dag, ondanks de ontzettende hitte en de lange rijen. We hebben helaas slechts 4 attracties in 6 uur kunnen doen.

De maandag t/m vrijdag heeft Nikki zich grotendeels zonder mij moeten vermaken, aangezien ik natuurlijk gewoon moest werken. ’s Avonds hebben we ons natuurlijk wel vermaakt, door af en toe uit eten te gaan en dergelijke. Op Nikki’s laatste zaterdag hier hebben we nog een flinke tocht gemaakt door de stad, waarbij we door een groot stuk van Underground City zijn gelopen (die toch nog een stuk groter was dan ik dacht), hebben we Old Montreal enigszins verkend en zijn we nog even door Chinatown gerend. Al met al was het wel een succesvolle week.

Daarna was het voornamelijk heel hard werken op kantoor. We hadden allerlei deadlines, dus dat betekende veel 12-urige werkdagen, soms werken in het weekend en zelfs op Labour Day. Niet dat ik ooit verplicht om over te werken, maar jullie kennen me… ik wil altijd het onderste uit de kan halen. Dus dat heb ik nu ook gedaan.

Volgens mij hebben we de belangrijkste deadlines nu wel gehaald, dus de komende weken zullen wat rustiger worden. Ik heb die kans meteen gebruikt om gisteren wat nieuwe meubels te kopen. Ik had al tijdje een koffietafel en een nachtkastje nodig, en een lamp voor in de huiskamer leek me ook erg fijn. Uiteindelijk wel weer leuke spullen gevonden. Zodra alles binnen is, zal ik wel weer een nieuwe foto’s maken van het apartement.

Voordat ik mijn apartement introk, is mijn apartement helemaal voor me gerenoveerd. Natuurlijk zat er een nieuw slot in, de vloer is opnieuw gedaan en alles is opnieuw geverfd. De verf was alleen een beetje sticky op het hout. Als ik bijvoorbeeld een glas uit mijn kast wilde halen, kostte dat soms wat moeite omdat deze gewoon bleven plakken aan de plank. Ik had zelfs een keer een moment dat ik een hele laag verf eraf trok met een glas.

Dezelfde verf is ook gebruikt voor de deuren. Vooral mijn slaapkamer deur leek daardoor soms moelijk open te gaan.  Maar ja, ik zet gewoon even wat extra kracht en het probleem is opgelost. Omdat ik het nog steeds zo druk heb, heb ik er nooit wat van gezegd. En dat had ik dus eigenlijk wel moeten doen.

Afgelopen woensdag wilde ik op tijd op kantoor zijn, omdat ik om half negen een afspraak had bij fysiotherapie. Op zich ben ik zo op kantoor, maar ik vind het leuk om nog even met wat vrienden uit Nederland te MSN’en ’s ochtends, dus stond ik op om kwart voor 7. Half slaperig loop ik naar m’n deur en trek aan de deurknop. Uiteraard ging de deur weer niet open, dus trok ik wat harder. Met effect, maar niet degene die ik had willen hebben.

Daar stond ik dan, in m’n onderbroek en t-shirt, met een deurknop in m’n handen. Niet helemaal het begin van de ochtend wat je verwacht. Uiteraard probeerde ik de deurknop er weer in te stoppen, maar dat werkte natuurlijk niet meer. En ik kreeg de deur op geen enkele andere manier meer open.

Gelukkig gebruik ik mijn mobiele telefoon als wekker, dus ik heb meteen een vriend gebeld die natuurlijk niet opnam om die tijd. Dan maar iemand anders proberen. Gelukkig nam deze persoon wel op. Ik heb hem gevraagd het telefoonnummer op te zoeken van de building manager.

Terwijl ik stond te wachten op een telefoontje terug, bedacht ik ineens dat m’n iPod Touch ook bij me op m’n slaapkamer lag. Ik heb even snel gekeken of ik het telefoonnummer zelf daarmee kon vinden en jawel hoor, daar was ie dan. Dus ik razendsnel bellen en kreeg gelukkig de “Janitor” te pakken. Helaas sprak hij geen Engels, dus dat was enigszins lastig communiceren. Uiteindelijk kwam mijn gesprek  neer op iets als “Help! Deux, zero, zero, cinq.” (2005 is mijn apartementnummer, waarna hij na 2 minuten aan mijn voordeur verscheen.

Maar ja, daar stond hij dan, en ik zat vast in m’n slaapkamer. Dat helpt niet echt. Dus ik heb gewoon in het Engels geschreeuwd dat ik vast zat en ik hoopte maar dat hij er enigszins iets van begreep. Hij verdween, maar kwam gelukkig na 5 minuten weer terug. Uiteindelijk kwam hij m’n slaapkamer binnenzetten en keek me echt zeer verbaasd aan, waarna ik hem de deurknop liet zien.

“Aaah… oui…”, zei hij. Ik heb toen maar gevraagd “Work order?”, waar hij natuurlijk “Yes!” op antwoordde. Toen ik ’s avonds thuis kwam was alles weer in orde. Mijn deurknop zat er weer goed in en werkte weer, en de deur zelf ging zelfs makkelijker open.

En m’n fysiotherapie afspraak, die heb ik nog gehaald ook. Ik heb een taxi genomen naar werk, wat toch maar iets van 8 euro kost of zo, en was daardoor zelfs nog een kwartier te vroeg aanwezig.

In September beginnen eindelijk de Frans-cursussen weer bij Ubi, en dus heb ik me natuurlijk onmiddelijk ingeschreven. Bij de inschrijving moet je eerst een test doen, waarna je ingedeeld wordt op een bepaald niveau. Op de middelbare school heb ik 2 jaar Frans gedaan, dus ik hoopte toch bij beginner 2 of 3 te kunnen komen. Bovendien kan ik inmiddels redelijk in het Frans mijn eten en drinken bestellen.

De test begon met een paar simpele vragen, zoals mezelf voorstellen en m’n telefoonnummer opgeven in het Frans. Nou, dat kan ik wel. Maar daarna werd het lastiger. Grammatica, tellen met getallen boven de 100, etc. Dat is toch helemaal uit mijn systeem verdwenen en werd dus toch iets te lastig.

Dus… FAIL! Uiteindelijk twijfelde de lerares tussen Beginner 1 en 2. Ik was net iets te ervaren voor Beginner 1, en net iets te slecht voor Beginner 2. Ik heb zelf voor Beginner 1 gekozen. Ik leer het liever meteen goed, dan dat ik de helft niet kan volgen.

Dus jongens, ik ga fatsoenlijk Frans leren spreken. Tot die tijd blijf willekeurige momenten “Omelette de fromage” uitschreeuwen tegen mijn collega’s (wat ze nog leuk vinden ook).

Je weet het nooit als je met openbaar vervoer reist. Er kan altijd wat gebeuren.

Op de een of andere manier hebben de bussen op Saint-Laurent Boulevard veel vertraging de afgelopen 2 weken, waardoor de bussen nog overvoller zitten dan normaal gesproken. Het gevolg is dat je de helft van de rit vaak niet kunt zitten, als je al op een normale manier kunt staan.. Dit was afgelopen vrijdag ook het geval. Meestal zijn mensen in Montreal heel beleefd en staan ze echt onmiddelijk voor me op. Vrijdag helaas niet, maar na 5 van de 10 minuten in de bus, had ik eindelijk een zitplek te pakken.

Typische bus in Montreal

Terwijl ik rustig dacht te kunnen zitten, begon de oude man die naast me zat ineens wat te mompelen in het Frans. Ach, dat gebeurt wel vaker, dus zoals gewoonlijk, lachte ik vriendelijk terug en knikte wat. De man, die er bijna uit zag als een soort zwerver van diep in de 60, bleef maar doorgaan met zijn verhaal. Ik gaf uiteindelijk maar aan dat ik geen Frans sprak. De man keek me even wat vreemd aan en begon bijna onverstaanbaar in het Engels tegen me te praten. Het duurde even voordat ik doorhad waar hij het over had.

“Het leven is zwaar voor mensen van mijn leeftijd. Vooral met deze crisis. Het is heel moeilijk om nu werk te vinden bijvoorbeeld.”, zei hij. Ik dacht zelf: “Ik werk een van de beste game studios in de wereld, doe leuk werk en verdien best leuk wat geld. Zo zwaar heb ik het nu niet, hoor”. Maar ja, dat zeg je niet, dus ik antwoordde: “Dat valt wel mee, hoor. Ik red me best.”

Uiteraard bleef hij maar door babbelen. “Het antwoord… stond in de Yellow Pages.”  (Voor degenen die het niet weten, is de Gouden Gids van Noord-Amerika.) Blijkbaar moest ik gewoon kijken in de Yellow Pages. Kijken naar wat voor bedrijven het meest adverteren in de Yellow Pages en me op dat vakgebied trainen. Nou, ok… Leuk…

Volgens de man was internet niet het antwoord. Het internet was te groot en onduidelijk. Je kon er eigenlijk niks mee, vond hij. Ik wilde maar niet zeggen tegen deze man wat ik wel niet allemaal aan internet te danken heb. Zoals mijn baan bij Ubisoft. Nee, volgens de man waren the Yellow Pages toch echt het antwoord.

Ik dacht dat het nu wel zou ophouden, maar ik had het uiteraard verkeerd… De man kende namelijk iemand van mijn leeftijd en deze had geen makkelijk leven. Maar hij had ‘m advies gegeven, die jongen. Of ik wist wat dat advies was? Mijn antwoord was: “The Yellow Pages?”. De man was dolbij.

En toen werd het verhaal vreemder. “Stel….”, zei de man. “Stel… je belandt in de gevangenis voor een jaar. Dat is niet makkelijk. De eerste maand is heel erg wennen, maar langzamerhand gaat ’t steeds beter. Je komt in een ritme en je leert te overleven. Maar dan komt de periode dat je bijna vrij komt. Dan valt een groot gat. Wat moet je dan doen?” Ik antwoordde maar weer braaf: “The yellow pages!”. “Heel goed!”, was zijn antwoord.

Hij was z’n huidige baan kwijtgeraakt binnen zijn vakgebied, door de crisis. Dat grote gat had hij gevuld door weer in de Yellow Pages te kijken en had uiteindelijk een baan als hairstylist gevonden. Uiteraard… Hij zag er zelf niet verzorgd uit, dus is een baan als hairstylist een hele logische keuze, toch? Gelukkig hoefde ik daar niks over te zeggen, want de bus kwam inmiddels aan bij Ubisoft. Ik kon uitstappen.

De wijze les van deze busrit? Het internet is niet het antwoord! Kijk gewoon even in de Yellow Pages. Of je neemt voortaan gewoon een bus later.

Hey allemaal,

Sorry, het heeft allemaal even geduurd, maar ik ben er weer. Het is erg druk op kantoor en daarnaast moest ik hier nog zoveel regelen voor mijn apartement. Ik ga proberen deze week weer even een paar updates te doen voor jullie. Ik begin even met nieuwe foto’s: http://www.facebook.com/album.php?aid=86340&id=795719529&l=597ecbb9ae

Wat komt er de komende tijd aan (ja, ik lig een beetje achter):
-Een reisje naar Vermont (en een bezoekje aan de Ben & Jerry fabriek) (incl. foto’s)
-Rijden over Circuit Gilles Villeneuve (het Formule 1 circuit in Montreal) (incl. foto’s)
-Gekke verhalen van de werkvloer

Tot snel!

De tijd gaat hard. Ik zit al weer 4 weken in Montreal en werk al 3 en een halve week bij Ubisoft.

Ubisoft is nog steeds een bizarre ervaring. De eerste dagen verdwaalde ik regelmatig in het gebouw. Letterlijk! Ik wist zelfs niet op welke verdieping de uitgang was (vreemd genoeg is die op de 2^e verdieping, niet de begaande grond).

Natuurlijk leer ik een beetje omgaan met al het Frans om me heen. De eerste dagen was het waanzinnig zwaar. Nu sluit ik me gewoon af met m’n iPod voor de helft van de dag. De andere helft probeer ik er wat van op te pakken. Word ik er wat beter in. Pak ik wat Frans op? Mwah, nauwelijks. Maar ik denk dat het vanzelf gaat komen.

Maar er zijn misschien ook wat dingen waar ik me niet op aan pas. Mijn toetsenbord bijvoorbeeld. In Quebec is een Frans Canadees toetsenbord de standaard.  Het is een soort vreemde combinatie van een Qwerty en het Franse Azerty toetsenbord. Het alfabet gebruikt gewoon een qwerty layout, maar de rest is volgens de Franse standaard. Een normaal Amerikaans toetsenbord (zoals we die in Amerika gebruiken) kan ik niet krijgen bij Ubi. Nou ja, dan stellen we het maar software-matig in. Ik kijk maar gewoon nooit naar het toetsen en dan red ik me wel. Dat schijnen de meeste Engelstaligen te doen.

In de Lonely Planet stond dat je Frans Canadezen altijd netjes in het Frans moest aanspreken, en in het Frans moet vragen of ze ook Engels spreken. De eerste week heb ik dat nog keurig geprobeert, maar inmiddels heb ik geleerd dat je dat gewoon niet moet doen. Voor je het weet hangen ze een heel verhaal aan je op, en moet je ze met een hoop pijn en moeite onderbreken. Niet doen, dus! Het verstandigste is toch om iedereen in het Engels aan te spreken. Misschien is het asociaal, maar anders krijg je hier niks voor elkaar.

Maar over het algemeen is de ervaring erg positief tot nu toe. Het weer is niet briljant de afgelopen week, maar het is bijna altijd zonnig (maar soms wat fris). Maar zelfs volgens Canadeze standaarden schijnt het deze week uitzonderlijk koud te zijn (10 tot 15 graden). Dus ja… Het weer is hier overigens sowieso bizar. We hebben letterlijk een paar dagen gehad, waarbij ’s ochtends temperaturen hadden onder de 10 graden en halverwege de middag een hele hoge 20 graden.

Maar ik dwaal te veel af. Terugkomend op mijn ervaring op mijn nieuwe werk: Ze zeggen wel eens dat je bij een hele grote studio een soort radertje bent in een grote machine. Is dat zo? Ehm… ja, ik denk het ergens wel. Het is heel anders dan bij een kleine studio, waarbij je vaak meer invloed hebt en bij meerdere dingen tegelijkertijd betrokken bent. Maar ik kan het nu nog moeilijk inschatten allemaal of het zo voor mij blijft. Ik ben net nieuw en ik ken een hoop mensen nog niet. Daarnaast waren we druk in crunch.

Maar… ik leer hier een hoop, ik werk aan een hele behoorlijke game en dat is voor mij goed genoeg. Daarom ben ik hierheen gekomen.

De komende week gaan er weer een hoop spannende dingen gebeuren. De pers gaat onze game spelen, ik ga verhuizen naar m’n nieuwe apartement en m’n moeder komt zaterdag ook nog eens.